vrijdag 7 oktober 2016

Een kaartje...


Een kaartje dat alles zegt. En ze geeft het me zomaar. Omdat ze zo gelukkig is.

Ze is één van de vrouwen die op dit moment in mijn leven zijn. En ze maakte mee wat veel van hen meemaken: er zat iets niet lekker in haar werk. Ze heeft een vak waar ze van houdt, maar toch was ze er niet meer gelukkig mee. Maar waar dat nou precies aan lag?

We hebben erover gepraat. Met koffie. Vanaf de oppervlakte steeds verder de diepte in. Steeds dichterbij. Totdat eruit kwam wat er diep van binnen speelde: wat wil je eigenlijk echt? Waar zou jij gelukkig van worden? Hoe zou jij de werk in willen vullen?

Ze wist het wel, maar het zat nog zo diep verstopt, dat het tijd kostte om het naar boven te halen. Pas toen kon ze het uitspreken. Een spannend en kwetsbaar moment. En mooi, want toen konden we er samen mee aan de slag.

We hebben erover gepraat. Met koffie. We zijn gaan sparren. Samen flink aan de slag om het plan helemaal helder te krijgen. De kansen te vinden, de valkuilen te benoemen. Wat zou je kunnen? Waar voel je weerstand? Wat kan dit je brengen? Wat zijn de consequenties?

En toen was het tijd om het ook echt te gaan doen. Maar daar is altijd behoorlijk wat lef voor nodig. Want als je opnieuw je hart wilt gaan volgen, betekent dat dat je het anders gaat doen dan eerst. En dat is eng. Wat zullen anderen ervan vinden? Gaat het je wel brengen wat je hoopt? Hoe moet je dat doen? Waar moet je beginnen?

We hebben erover gepraat. Met koffie. En we zijn actielijsten gaan maken. Zodat ze stapje voor stapje haar nieuwe werk ook echt vorm kon gaan geven. Haar eigen vorm, die bij haar past. En die is anders dan die van anderen. Want ze is anders dan anderen. En dat is dan ook precies haar kracht.

Het vereist lef om met jezelf om de tafel te gaan zitten. Om te durven ontdekken wat het is dat je nu niet gelukkig maakt. Wat ben ik blij dat ik mag werken met vrouwen die dat lef bij zichzelf gevonden hebben. Want het is een kadootje als ik hoor dat ze nu (weer) met plezier ondernemen en werken. Dat ze zichzelf mogen zijn, van zichzelf. Dat ze trots op zichzelf zijn. Zo trots, dat ze me spontaan een kaartje geven. Een kaartje dat alles zegt.

Groetjes,
Machella Boot

06 - 45 75 49 60
info@zuiverwit.nl
www.zuiverwit.nl

Wil je met me praten naar aanleiding van deze blog? Stuur me een mailtje of bel me.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen